<<<ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ 1/2>>>

<<<ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ 1>>>

Kronika obozu kajakowego SKS przy Szkole Podstawowej i Liceum Ogólno-kształcącym w Olecku
10.VII &ndash; 23. VII. 55r.

Nasze władze:
Kierownik obozu &ndash; Żurowski Władysław
Przewodniczący Rady Obozu &ndash; Chodunaj Marian
Gospodarz &ndash; Sikorski Wacław
Sanitariusz &ndash; Sawicz Edward
Kronikarz i korespondent &ndash; Nikolai Aleksander
Fotograf &ndash; Tertel Edward
Nadworny rybak &ndash; Krasowski Kazimierz

Wzmianka zamieszczona w Gazecie Białostockiej posiada kilka nieścisłości, które należy sprostować.
W pierwszym rzędzie obóz nasz nie ma na celu przygotowania się do zawodów kajakowych, a jest tylko obozem turystyczno &ndash; krajoznawczym.
Po drugie &ndash; w obozie bierze udział tylko 12 osób, a było zgłoszonych 14. W ostatniej chwili na starcie zabrakło 2 kandydatów: Naumowicza i Szostaka.
Po trzecie &ndash; kierownikiem obozu jest Władysław Żurowski, a nie Żurawski.

Pierwszy etap
Na zbiórkę w dn. 9 lipca 1955r. stawiło się tylko 11 uczestników. Dwóch, popularnie mówiąc, &ldquo;nawaliło&rdquo;, ale mieli się zjawić podobno bezpośrednio przed odjazdem, tzn. następnego dnia o godz. 9&ndash; tej. Następny dzień nadszedł, a oni nie zjawili się. W rezultacie wyruszyło na trasę 12 osób.
Zanim jednak zaczniemy śledzić przebieg ich wędrówki, a raczej spływu, należy cofnąć się wstecz i powiedzieć parę słów o tym, jak doszło do zorganizowania obozu.
Otóż jeszcze w ubiegłym roku, wędrując po górach, postanowiliśmy w następ-nym zorganizować obóz kajakowy. Postanowienia nasze weszły w stadium re-alizacji na wiosnę tego roku. Dzięki staraniom, udało nam się uzyskać fundusze z Wydziału Oświaty w Białymstoku. Pozostała tylko kwestia kajaków, które miała wypożyczyć &ldquo;Sparta&rdquo; i tu wynikła największa przeszkoda. W ostatniej chwili odmówiono nam sprzętu. lecz po wielu targach, prośbach, groźbach i sto-sunkowo niewielkiej opłacie, otrzymaliśmy 6 kajaków, bo siódmy był zbyteczny wobec niestawienia się dwóch, zdawałoby się murowanych, kandydatów na tak wspaniałą podróż.
Również w ostatniej chwili jeszcze jeden murowany kandydat, &ldquo;sławny&rdquo; Bog-dan Rymsza zrezygnował z udziału w obozie. Zastępcę na jego miejsce znaleźli-śmy natychmiast, a został nim jeden ze sławnych saneczkarzy, Wacio Sikorski.
Tak więc komplet, złożony z 11 uczestników plus kierownik, zebrał się przed skocznią w Olecku o godz. 9.30. i rozpoczął pokonywać pierwszą przeszkodę na trasie w postaci płotu ogradzającego przystań &ldquo;Sparty&rdquo;, bowiem drzwi wejścio-we były zamknięte. Zawdzięczając temu wyjazd naszej ekipy został opóźniony o godzinę.
Po ostatnich przygotowaniach i gromkim okrzyku &ldquo;Hip hip hura!&rdquo;, wzniesionym na pożegnanie Olecka, ruszyliśmy gęsiego do wypływu rzeki Legi, aby po kil-kunastu minutach lądować przy młynie, celem przeniesienia kajaków na drugą stronę. Pierwsza przeprawa poszła dosyć sprawnie, tylko największy kłopot miał Sikorski z &ldquo;Krasulą&rdquo;, który okazał się za słaby do transportowania kajaka.
Osobiście największe utrapienie miałem ze swoim kajakiem, którego świeża farba przyklejała się przy każdym zetknięciu do nóg, rąk i ubrania.
Po dwóch godzinach jazdy, ujrzeliśmy jezioro Małe Olecko. Krótki postój, po-święcony posiłkowi i łowieniu ryb, nie przyniósł spodziewanego rezultatu w postaci ryb na kolację. Lepiej zrobili ci wszyscy, którzy przekształcili swoje prześcieradła na żagle i, korzystając z dobrego wiatru, rozpoczęli żeglowanie, a raczej mówiąc, posuwanie się żółwim krokiem po jeziorze.
Około godz. 16 &ndash; ej wypłynęliśmy ponownie do rzeki Legi i po raz drugi lądo-waliśmy w Nowym Młynie. Przeniesienie kajaków na drugą stronę poszło o wiele sprawniej niż w Olecku, ale niestety dalsza jazda okazała się niemożliwa z powodu braku wody. Próbowaliśmy ubłagać kierownika młyna, aby podniósł zastawy, lecz prośby nasze okazały się daremne.
Tak więc nastąpił nasz pierwszy przymusowy postój i jednocześnie nocleg na świeżo pachnącym sianie w PGR Nowy Młyn. Rozlokowanie w stodole nie trwało długo. Amatorzy łowienia ryb ruszyli z wędkami na połów, żeglarze roz-poczęli montowanie żagli, a kucharze przygotowanie posiłku. Okazało się, że rekordzistą w łowieniu ryb przy młynie został &ldquo;Krasula&rdquo;, zwany inaczej &ldquo;Fafą&rdquo;, którego karykaturę można oglądać poniżej.
W. Żurowski

Już o godz. 7. rano wsiedliśmy do kajaków. Z tyłu pracownicy młyna spuszczali wodę. Droga była otwarta, można było jechać. Dość spory kawał drogi przejechaliśmy wraz z idącą falą czołową, wyprzedziliśmy ją i nasze kaja-ki zaczęły ocierać się kilami po kamieniach.
Korzystając z zdarzających się często wolnych chwil, powodowanych niskim stanem wód w rzece, nasz Krasowski bardzo zaciekle zaczął uganiać się za &ldquo;hy-bami&rdquo;. Co chwila rozbiegał się jego cienki głos, że ryba została złapana.
Jeszcze kilka uprzykrzonych mielizn i jesteśmy przy młynie w Starosfach. Ale tu znów niespodzianka &ndash; młyn nie może puścić wody, dopóki nie napełnią się zbiorniki regulacyjne. Bardziej niecierpliwy p. Żurowski, wymyka się pierwszy po płytkiej wodzie, drugi jestem ja i mój towarzysz. Wygodniccy zostali przy młynie, czekając do południa na spuszczenie wody.

Następuje najtrudniejszy chyba odcinek drogi. Ciągle dno kajaka ociera się o kamienie, o jeździe nie ma mowy. rzeka jest zarośnięta i zawalona kłodami, któ-re może pamiętają jeszcze odległe czasy, kiedy ziemie te zamieszkiwali Jaćwin-gowie.
Przybywamy do Pomian, gdzie spotykamy się z niezwykłą gościnnością i uzna-niem mieszkańców wsi dla naszego obozu.
Po obiedzie mamy krótki odpoczynek, tymczasem stan wód podnosi się znacz-nie, tak, że bez większego trudu dojechaliśmy do wsi Babiki, gdzie zanocowali-śmy.
Kronikę tę uważam nie tylko jako opis podróży itp. Jest to podróż obfitu-jąca w momenty emocjonalne, podróż ucząca żyć w kolektywie, a przede wszystkim ukazująca bogactwo i rozległość naszego kraju.
Dodając bardziej od siebie, powiem, że podróż ta jest dla mnie wzbogaceniem intelektu, a także wyobrażenia malarskiego (zajmuję się tym). Przysłowie mówi: &ldquo;podróże kształcą&rdquo;, a przysłowia są mądrością narodów.
Nikolai.

Babki Gąseckie &ndash; Sypitki
Około godz. 7.oo wypłynęliśmy z Babek. Początkowo droga była ciężka i mu-sieliśmy przeciągać kajaki po mieliznach, które dawały się nam porządnie we znaki. Później rzeka pogłębiła się, ale utrudniały posuwanie się częste kładki, przez które trzeba było przeprawić się pod spodem lub przeciągać kajaki ponad kładką.
W następnym etapie spotykaliśmy na każdym kroku zawalone pnie drzew i gę-ste krzaki wierzb zagradzające rzekę. Dwie z takich przeszkód usunęliśmy i to była nasza praca społeczna. Przy ujściu do jeziora Selment rzeka była całkiem możliwa do posuwania się. Na jeziorze Selment nastąpił dłuższy postój podczas którego nasi żeglarze wypróbowywali moc swych żagli, a kucharze gotowali stare kury.
Nad wieczorem, kiedy skończył się upał, popłynęliśmy dalej, aby po dwóch go-dzinach zatrzymać się we wsi Sypitki, gdzie miejscowi gospodarze przyjęli nas bardzo gościnnie.
Nowicki Bohdan

Przymusowa kąpiel
W trzecim dniu rejsu zapał nasz nie zmalał, a raczej spotęgował się. Zło-żył się na to szereg ciekawych zajść i pierwsze przygody. Jedną z nich była przymusowa kąpiel Aldka i Benka podczas przeprawy przy młynie w Gąsioro-wie. W czasie tej przeprawy los tak chciał, by ofiarą kąpieli byli Nikolai i Taras. Pierwszy, podniecony przeprawą nie zwracał uwagi na dno porośnięte zielskiem i usiane okrągłymi śliskimi kamieniami. Ciągnąc kajak, zrobił nieostrożny ruch i runął w wodę jak bela, a że było płytko, bo tylko 3 metry głębokości, zanurzył się cały, prawdopodobnie zagruntował, a po wypłynięciu prychał, kichał i ochał, tłumacząc się, że nie był przygotowany na taką kąpiel.
Załoga następnego kajaka, widząc zajście z Nikolajem, znalazła się w roli bła-znów i śmiała na potęgę, gdy tymczasem śliskie dno zgotowało im to samo, co Nikolajowi. Drugi wpadł w wodę po pas, a że trzymał się kajaka, ciągnął go w trzymetrową przepaść. Rad nie rad, musiał puścić się kajaka, by następnie zanu-rzyć się w wodzie, a potem prychać i ochać.
Po tej przygodzie, dwaj pechowcy zajmowali się wyżymaniem ubrań i całkiem nie zwracali uwagi na debatę reszty, która postanowiła nagrodzić śmiałków kostką cukru za odwagę.
B. Taraszkiewicz
Sypitki, 12. VII. 1955.

Czwarty etap
Czwarty etap, jakkolwiek był w porównaniu z trzema pierwszymi, dość lekki, jednak również obfitował w wiele niespodzianek i dostarczył dużo wra-żeń.
Na jeziorze Rajgrodzkim np. zdarzył się nam niespodziewany wypadek. Płynąc do Rajgrodu prawym brzegiem jeziora, łapaliśmy z &ldquo;Krasulą&rdquo; ryby na wędkę. Mieliśmy już może pół torby, gdy zaczęła zbliżać się burza. Mimo moich wysił-ków i wiosłowania &ldquo;całym ciałem&rdquo; Krasuli, burza zaskoczyła nas na najbardziej otwartym odcinku jeziora. Tak zaczęło rzucać kajakiem jak łupinką orzecha, a wiatr wtłaczał co chwila do kajaka grzywy fal i niemiłosiernie obryzgiwał Kra-sulę, który kurczowo trzymając się burt kajaka, zamykał co chwila oczy, ocze-kując marnego zakończenia swego tak niedawno zaczętego życia. Wyraz jego twarzy zmienił się z przerażonego na radosny, gdy szczęśliwym zbiegiem oko-liczności zabrała nas motorowa łódź rybacka, zdążająca do Rajgrodu. Tak zapa-lony rybak musiał kilkunastominutowym i śmiertelnym strachem opłacić swoje rybackie zamiłowanie.
W. Sikorski
Woźnawieś, 14. VII. 55r.

&ldquo;Uwaga! Bój na trasie&rdquo;
Gdyby ktoś szedł brzegiem Kanału Woźnawiejskiego dnia 14. VII. 55r. mniej więcej o godz. 10.00, ujrzałby niecodzienny i egzotyczny widok. Nieco-dzienny, bo na kanale tym raz na 5 lat najwyżej przepływa jednocześnie więcej niż 5 &ldquo;jednostek wodnych&rdquo;, a egzotyczny, bo nikt nie pamięta, by tymi wodami płynęli Arabowie. Dwunastu ludzi o dość ciemnej skórze, w białych turbanach i różnokolorowych płaszczach płynęło w tym dniu Kanałem Woźnawiejskim, po-cąc się obficie i krzycząc coś gardłowymi głosami w niezrozumiałym dla Polaka języku. Gdybyśmy jednak przypatrzyli się bliżej tym postaciom, orzeklibyśmy, że są to Polacy dość dobrze opaleni i że są to uczestnicy spływu kajakowego z olecka. Ale co to za turbany i płaszcze? Chcąc to wyjaśnić, trzeba choć pobież-nie opisać Kanał Woźnawiejski. Kanał ten to sześciometrowej szerokości kory-to, pełne moczarki i innego zielska, którego jest tutaj więcej bodaj niż wody. Po obu stronach kanału rosną kępy wiklin, jako wymarzone miejsce dla naszego najzaciętszego wroga na tym odcinku trasy, jakim były bąki, muchy i wszelkie-go rodzaju owady.
Płynąc kanałem, musieliśmy stoczyć ciężki i nieoczekiwany bój z trzema prze-ciwnikami, zielskiem, bąkami i niemiłosiernie palącym słońcem. Sprzymierzeń-cami, dzięki którym wygraliśmy bitwę, były płaszcze, które osłoniły nasze ciała oraz ręczniki, którymi pozawijaliśmy głowy , a także wytrwałość i samozaparcie wszystkich uczestników obozu. Dzięki tym sprzymierzeńcom, chociaż pokłuci przez bąki, zmęczeni i wyparzeni przez słońce, najtrudniejszy etap mieliśmy za sobą.
Wacek
Goniądz, 15. VII. 55r.
Etap ten należał rzeczywiście do najtrudniejszych. Szkoda tylko, że nie mieliśmy aparatu fotograficznego, przy pomocy którego mogliśmy uwiecznić przeprawę Arabów przez Kanał Wożnawiejski.
Kronikarz

Goniądz &ndash; Rutkowskie
Trasa tego etapu nie była trudna, czego dowodem może być przebycie w tym dniu 47,5km (dotychczasowy rekord). Najtrudniejszą przeszkodą do poko-nania były liczne ostre zakręty i potężne zakola, jak również 27 &ndash; kilometrowy odcinek absolutnego bezludzia, na którym nie spotkało się ani jednego osiedla czy też pojedynczej chałupy, i gdyby nie kosiarze przybyli z odległych wsi na sianokosy, miałoby się wrażenie, że ludzie w tych stronach nie istnieją. O za-trzymaniu się na dłuższy postój nie było mowy, gdyż momentalnie jak na ko-mendę zlatywały się chmary bąków i rozpoczynały ucztę na naszych ciałach. Postoje więc robiliśmy bardzo krótkie, wystarczające jedynie na parokrotne za-nurzenie się w wodzie, celem ochłodzenia ciała, rozgrzanego niemiłosiernie przez grzejące słońce.
Po 20 kilku kilometrach jazdy, wyłoniła się na horyzoncie pierwsza wieś i zoba-czyliśmy setki bocianów, zgromadzonych jakby na wiecu przedwyborczym. I nic dziwnego, że okolice te obfitują w takie ilości boćków. Trzeba bowiem wie-dzieć, że na łąkach nadbiebrzańskich jest masa gadów i płazów, którymi bocia-ny się żywią.
Z Goniądza kierownik wysłał swego partnera Eckarta do Olecka po aparat foto-graficzny, bo wszyscy wyrazili chęć posiadania pamiątkowych zdjęć. Zobaczy-my, co z tego wyniknie. Czy Eckart spotka nas w Łomży z aparatem szkolnym, którego dyrektor nie chciał nam dać przy wyjeździe z Olecka, czy też przyjedzie z pustymi rękami?
Tymczasem biedak jedzie sam, a uczestnicy chcąc mu pomóc, wiozą na zmianę jego bagaż.
Rutkowskie, 15. VII. 55r.

Rutkowskie &ndash; Łomża
Na tym odcinku ustanawiamy nowy rekord &ndash; 49km w ciągu jednego dnia. Ktoś niewtajemniczony mógłby pomyśleć, że musieliśmy się porządnie namę-czyć, żeby pokonać tak długą trasę. Otóż wcale nie. Nie zmęczyliśmy się bar-dziej niż na pierwszych etapach, kiedy dzienna porcja wynosiła tylko do 20km. Pobicie rekordu ułatwiła nam rzeka Narew, która po wchłonięciu w siebie wód Biebrzy, przyspieszyła prąd i zaniosła nas w ciągu jednego dnia aż do Łomży. Tutaj oczekiwał nas Tertel z aparatem i kolejno robił zdjęcie każdej załodze ka-jaka. Niestety, nie wszystkie z tych zdjęć były udane i tylko jedno wyraźniejsze nadaje się do zamieszczenia w kronice. Na nim kierownik kończy samotny rejs, dalej widać załogę jeszcze jednego kajaka (Nicolai i Nowicki), a z lewej strony twarze dwóch przygodnych kibiców.

Podczas zwiedzania Łomży, spotykamy jednego ze &ldquo;zdrajców&rdquo;, który zamiast jechać z nami na obóz kajakowy, udał się do Łomży i został szefem kompanii na obozie PW. Sylwetkę jego można oglądać na powyższym zdjęciu. Posadziliśmy go w samym środku dla odróżnienia.

Noc pod gwiazdami czyli nocna jazda z przygodami
Ostatni odcinek spływu po Narwi, Łomża &ndash; Nowogród, postanowiliśmy spędzić nocując na kajakach pod gołym niebem.
Po opuszczeniu Łomży zatrzymaliśmy się w najbliższej wsi w celu przygotowa-nia obiadu, gdyż nie chcieliśmy korzystać z restauracyjnego, nauczeni doświad-czeniem w Rajgrodzie i Goniądzu. Niestety, tym razem i obiad przygotowany własnymi rękami okazał się nie nadzwyczajny, bowiem we wsi prawie nic nie można było kupić. Zadowoliliśmy się więc paroma litrami mleka i kartoflami oraz kawałkiem kiełbasy. Pomimo to, humory dopisywały, a siły pozostało nam jeszcze na tyle, że rozegraliśmy przed wyruszeniem w dalszą drogę mecz piłki nożnej na pobliskim pastwisku pomiędzy drużynami utworzonymi z załóg kaja-ków + jeden gracz miejscowy. Wygrała, pomimo protestów, drużyna, której ka-pitanem był kierownik Żurowski, w stosunku 3:0.
O godz. 18.30 popłynęliśmy dalej, z tym, że zatrzymaliśmy się w najbliższej wsi dla zakupienia mleka na kolację. Po paru godzinach spotkaliśmy wieś, lecz o wyjściu z kajaków nie było mowy, gdyż na brzegu spostrzegliśmy masę pijaków awanturujących się i mogących nas zaczepić o byle co. Zrezygnowaliśmy więc z postoju i płynęliśmy dalej, szukając na brzegach siana, z którego dałoby się w kajakach zrobić posłanie. Siana jednak, pomimo przepłynięcia kilku kilome-trów, nie znaleźliśmy. Dopiero, kiedy wysiedliśmy na brzeg aby zjeść kolację, okazało się, że właśnie w tym miejscu leżało siano. Szczęśliwiec, który pierw-szy doniósł o tym, otrzymał w nagrodę 15 kostek cukru. Po kolacji i wymosz-czeniu kajaków sianem rozpoczęło się sczepianie kajaków jeden z drugim, aby wartownik pełniący służbę na pierwszym z nich, mógł łatwiej kierować całą &ldquo;eskadrą&rdquo;, a reszta mogła spokojnie spać. W kilka minut wąż utworzony z 6 ka-jaków posuwał się środkiem koryta rzeki i tylko od czasu do czasu służbowy na pierwszym kajaku rzucał snop światła latarką i kontrolował, czy wszystkie kaja-ki płyną.
Służba jednej załogi trwała półtorej godziny, potem pierwszy kajak odczepiał się i płynął na koniec, a załoga drugiego rozpoczynała służbę i tak aż do rana. I byłoby wszystko w porządku, gdyby w przewodniku, który posiadaliśmy, znala-zła się wzmianka o potężnym nowym moście wybudowanym w Nowogrodzie i gdyby trzecia zmiana warty była trochę sprytniejsza i w czas zaalarmowała kie-rownika. Alarm nastąpił jednak zbyt późno, bo w momencie, kiedy wąż wpły-wał pod przęsła mostu i niefortunnie, źle kierowany przez Nikolaja, uderzył ogonem o betonową podstawę. W rezultacie dwa kajaki oderwały się, bractwo obudziło się, myśląc, że stała się katastrofa. Skończyło się na tym, że zatrzyma-liśmy się tuż za mostem, aby po poinformowaniu się u biwakujących żeglarzy, popłynąć 500m pod prąd, bo okazało się, że Pisa tam właśnie wpada do Narwi.
Kilkanaście minut jazdy pod prąd, rozlokowaliśmy się nad Narwią po przeciw-nej stronie ujścia Pisy, aby doczekać do białego rana. Niektórzy dosypiali w ka-jakach, inni wyszli na brzeg, a jeden ze śmiałków przeprawił się na drugą stronę Narwi i rozpoczął próbę jazdy w górę. Próba ta nie trwała jednak długo. Wkrót-ce powrócił i stwierdził, że posuwanie się Pisą pod prąd będzie nas kosztowało dużo trudu.

Ponowny bój na trasie tym razem o chleb powszedni
Dotychczas nie mieliśmy większych trudności z zaopatrzeniem się w żywność. Pierwszą niespodziankę w tym względzie zgotował nam Nowogród, miasteczko drewnianych domków i bud, odbudowywanych kilkakrotnie po przejściu zawieruch wojennych. Okazało się, że w mieścinie tej nie można kupić nic do zaspokojenia potrzeb żołądkowych, a nawet o chleb trzeba toczyć for-malną walkę, używając siły w celu dostania się do sklepu. Żeby nie spryt, jakim natura obdarzyła niektórych z nas, głodowalibyśmy przez cały dzień. Ponieważ o dostaniu masła czy też innego tłuszczu nie było nawet mowy, postanowiliśmy zdobyć przynajmniej mleko, jaja i chleb, bo kawę i cukier mieliśmy jeszcze w zapasie. Z chlebem poszło jakoś gładko. Zamiast wyczekiwać przed sklepem w kolejce od godz. 5 rano, a potem przy wejściu do wewnątrz być narażonym na poważne obrażenia ciała, kierownik udał się tylnym wejściem wprost do piekar-ni, gdzie po długich targach z personelem zdobył dwa bochenki świeżego chle-ba. Z mlekiem i jajami była trochę gorsza sprawa. Poszukiwania w całym mie-ście przyniosły bardzo nikłe rezultaty. Tylko jedna gospodyni odstąpiła litr mle-ka, a wszystkie inne poniosły ranny udój do mleczarni. Interwencja u kierow-niczki mleczarni nie odniosła żadnego skutku, bowiem ta &ldquo;służbistka&rdquo; okazała się niewzruszona jak głaz i z zimną krwią raczej skazałaby nas na śmierć gło-dową, niżby miała odstąpić szklankę mleka. Cóż więc pozostawało do zrobie-nia? Trzeba się było udać do najwyższej władzy miejscowej, przewodniczącego Gminnej Rady narodowej, który dopiero przez swoją małżonkę wystarał się nam o mleko i jaja, a nawet pozwolił skorzystać ze swojej kuchni, celem przyrządze-nia śniadania.
Po śniadaniu postanowiliśmy jak najszybciej pożegnać niegościnne miasto i za-szyć w Puszczy Kurpiowskiej, u której wrót znaleźliśmy się. Postanowić łatwo, ale w jaki sposób pokonać bystry prąd Pisy, który nie pozwala płynąć naprzód w tempie dotychczasowym. Na wszelki wypadek kupiliśmy w sklepie kilka linek, których na szczęście nie brakowało i wyruszyliśmy na podbój Pisy. Jazda przy pomocy wioseł szła bardzo opornie, więc próbowaliśmy na zmianę ciągnąć ka-jaki na linkach, idąc po brzegu. Niestety i ten sposób okazał się niezbyt skutecz-ny, gdyż liczne ostre zakręty uniemożliwiały maszerowanie brzegiem i często musieliśmy ciągnąć kajaki idąc po pas w wodzie. W rezultacie po dwóch godzi-nach takiego holowania i częściowo jazdy, dobrnęliśmy do wsi Baliki, odległej o 2km od Nowogrodu drogą lądową i 4km wodną. Tutaj po naradzie i poważ-nym zastanowieniu, postanowiliśmy czekać na holownik, który rzekomo miał tego dnia płynąć w górę rzeki.
Baliki, 19.VII. 55r.

Przymusowy postój.
Według zapewnień kierownika nadzoru wodnego w Nowogrodzie holow-nik miał nadejść z Ostrołęki przed południem, a tymczasem minęła godzina dwunasta, a takowy nie pojawił się na horyzoncie. Rozpoczęliśmy więc zasta-nawiać się nad innym sposobem przetransportowania kajaków do Pisza.
Tymczasem trzeba było przygotować obiad i tu znowu wynikła trudność, po-dobnie jak w Nowogrodzie. Wieś kurpiowska biedna, nie była w stanie wyżywić dwunastu głodomorów. Na szczęście kurczaki uratowały nam życie. Jedenaście z nich poszło pod nóż, a dwunastemu udało się ujść z życiem, bo nasz kronikarz Nikolai, będąc jaroszem w całym tego słowa znaczeniu, pogardził kurzym ro-dem i wypuścił ptaka na wolność. Do kurczaków pewna bardzo miła staruszka dołożyła ziemniaków, inna odsprzedała śmietany i obiad mieliśmy naprawdę wspaniały.
Po obiedzie czas upływał znowu na oczekiwaniu, łapaniu ryb i czatowaniu przy szosie na samochód ciężarowy jadący w stronę Pisza.
Zbliżał się wieczór, należało znowu pomyśleć o kolacji. Mleko mieliśmy za-pewnione lecz z chlebem było krucho, gospodarze go nie mieli, gdyż sami jeź-dzili po chleb aż do Łomży. Kierownik, rad nie rad, musiał iść piechotą do nie-szczęsnego Nowogrodu, skąd przyniósł 1 kg chleba i 2 pudełka konserw ryb-nych. Całe szczęście, że nazajutrz dzień rynkowy i można się było zaopatrzyć w masło, jaja i chleb. Perspektywa jednak pobytu w miejscowości tak ubogiej w artykuły pierwszej potrzeby nie uśmiechała się nam wcale, toteż wszyscy myśle-li nad sposobem przebycia przestrzeni dzielącej nas od upragnionego Pisza.
Na holownik przestaliśmy liczyć, pozostały tylko dwie możliwości, aby prze-wieźć kajaki: albo wynająć furmankę albo samochód ciężarowy. Zdecydowali-śmy się na drugą ewentualność. Z samochodem jednak nie była to taka prosta sprawa. Aby go wynająć, należało udać się aż do Łomży odległej o 18 km i stamtąd dopiero wynająć auto ciężarowe PKS. A któż to miał załatwić?
Do Łomży dojechałem rowerem wypożyczonym u sołtysa. W bazie PKS wyna-jąłem ciężarówkę. Razem ze mną przybyła przekupka, która chciała przewieźć do Pisza zakupione na rynku czereśnie. Doczepiono więc do ciężarówki przy-czepę. Pojechaliśmy na rynek po czereśnie w potężnych koszach i załadowali-śmy je na przyczepę, po czym wyruszyliśmy do Nowogrodu. Tu na moście oczekiwali uczestnicy spływu. Po załadowaniu kajaków na ciężarówkę, usiedli-śmy na przyczepę z koszami czereśni. Przekupka pozwoliła nam konsumować czereśnie, a więc zabraliśmy się do dzieła. Po kilkunastu minutach mieliśmy już dość obżarstwa.
Pokonanie przeszło 80-kilometrowej odległości do Pisza zajęło nam półtorej godziny. Przy wyładowywaniu kajaków nad Kanałem Piskim okazało się, że jeden z nich został przedziurawiony. Płynący nim Taraszkiewicz po godzinie, przy pomocy specjalistów do łatania dziur, naprawił kajak, więc mogliśmy wy-ruszyć kanałem do Mikołajek.

Przy ognisku.
19 czerwca o zmroku dojechaliśmy do śluzy Karwik. Po godzinie oczekiwania i załatwieniu formalności przepłynęliśmy przez śluzę i rozłożyliśmy się obozem o 250 km od jeziora Śniardwy. Dyżurujący kajak przygotował obfitą kolację. W opróżnianiu garnków przodował jak zwykle Krasula i Taraszkiewicz pseudo &ldquo;Karaś&rdquo;. Po kolacji ustaliliśmy, że będziemy wartować po dwóch kajakami. Pierwsza warta od godziny 23.00 do 0.10 przypadła mnie i Zygmuntowi Weis-sowi. Ognisko potrzebne do przygotowania kolacji mieliśmy podtrzymywać ca-łą noc. Wyprawa po chrust udała się i zebraliśmy jego duży zapas. Poubierali-śmy się ciepło, jedni poszli spać, a ja z Zygmuntem usiadłem przy ognisku. Od czasu do czasu któryś z nas wstawał i chodził spojrzeć na kajaki. Podtrzymywa-ny ogień wesoło trzaskał tak, że nogi śpiących niejednokrotnie cofały się od ogniska. W lesie było cicho, tylko w kanale ryby się pluskały i czasem daleko odezwała się spłoszona czapla. Po godzinie warty zachciało się nam spać. na wszelki wypadek przemyłem oczy. Przy końcu wartowania uszykowaliśmy po-słanie i zbudziliśmy drugą wartę, Sikorskiego Wacka i Krasulę. Wartowali oni do godz. 2.00. Krasula, zapalony wędkarz, zarzucał wędkę, ale nic nie złapał. Przy końcu ich warty tak zaczęło nam dopiekać, że odsunęliśmy się od ogniska. Trzecia warta, Nikoali i Nowicki, utrzymywała ogień dawnej wielkości.
O 3.00. rano wychowawca z Tertelem i Sikorski z Krasulą pojechali na Śniar-dwy na ryby. Po trzech godzinach nasz sławny Krasula wrócił z trzema szczu-pakami, razem ponad trzy kg. Po 7.00 zrobiliśmy śniadanie i wyjechaliśmy na jezioro Śniardwy. Amatorzy żeglowania rozwinęli żagle zrobione z prześciera-deł i posuwali się żółwim krokiem.
Święcki Czesław
Karwik 20.06.55.

Wypływamy na szersze wody

W Mikołajkach z trudnością dostaliśmy nocleg w stodole u autochtona , który początkowo nie chciał nas wpuścić do stodoły, a dopiero po półgodzinnym przekonywaniu zdecydował się na ustępstwo. To był pierwszy wypadek na tra-sie, aby ktoś odmówił nam noclegu.

Krasula i jego marzenie.
Moim marzeniem wyjeżdżając na obóz, było łapanie ryb wędką lub błyszczką. Obozu czekałem z niecierpliwością, ponieważ chciałem, aby się spełniło moje marzenie.
Na pierwszym przystanku w Nowym Młynie, ja, Krasula, zacząłem łapanie ryb, gdzie zostałem rekordzistą, wyprzedzając o kilka ryb Tertela, zwanego &ldquo;Mutti&rdquo;. W dalszej podróży żadnych niespodzianek nie zanotowano. Jezioro Śniardwy błysnęło wielką niespodzianką, ponieważ złapaliśmy od dawna niespotykane szczupaki.

Finisz.
Obóz nasz został zakończony o dzień wcześniej, niż projektowano i nie w Węgorzewie, a w Giżycku. Na kontynuowanie dalszej jazdy do Węgorzewa za-brakło nam czasu, pieniędzy i chęci oraz sił, które wyczerpały się na tak długiej i uciążliwej trasie.
I tak należy podziwiać, szczególnie tych najmłodszych z klasy VIII i IX, którzy na równi z innymi, pokonywali bez szemrania wszystkie przeszkody, chociaż często brakło im sił.
Na zakończenie należałoby podkreślić, że przewodniki &ldquo;Kajakiem z jezior augu-stowskich i mazurskich do Warszawy&rdquo;, &ldquo;kajakiem po jeziorach augustowskich i suwalskich&rdquo; oraz &ldquo;Dolina Wielkich Jezior Mazurskich&rdquo; mają bardzo dużo nie-dokładności, które należałoby w przyszłych wydawnictwach sprostować, aby w przyszłości nie narazić kogoś na rozczarowanie z powodu niemożności posuwa-nia się wodą na odcinku Nowy Młyn &ndash; jezioro Selment. celowo wspominam tylko o tym odcinku, ponieważ tutaj włożyliśmy maksimum wysiłku, przy ho-lowaniu kajaków na sznurku środkiem prawie wyschniętej rzeki Legi i pokony-waniu przeszkód w postaci zwalonych w poprzek rzeki drzew, gołej wikliny, itp.
Całe szczęście, że nasze kajaki były masywne i odporne na szorowanie po ka-mienistym dnie, w przeciwnym razie zmuszeni byśmy byli zawracać do domu już po dwudniowej jeździe.

SKS z Olecka zakończył obóz kajakowy
23 lipca br. ukończony został w Giżycku obóz kajakowy, który został zorgani-zowany przez uczniów z Olecka dla uczczenia V Światowego Festiwalu Mło-dzieży i Studentów w Warszawie.
Uczestnicy obozu kajakowego przebyli trasę długości 350 km. Niejednokrotnie musieli oni na najtrudniejszych odcinkach trasy (jak np. na odcinku od Olecka do jeziora Szelment) zatrzymywać się na wiele godzin, aby oczyścić rzekę od zwalonych w poprzek drzew, które uniemożliwiały dalszą jazdę.